دل خسته

خیلی وقت است که قلممو به دستش نمی رود...

وقتی که اطرافش تا چشم کار می کند دیوار است...

خودش می نشیند و تمام غربت بعد از ظهر را بغل می کند...

نه قرار است زنگ دری به صدا در آید که بهانه یک اتفاق شود...

نه صدایی بیشتر از پژواک دیوار ها...

خودش می نشیند و بانو...

در چشم های هم پیر می شوند و به روی هم نمی آورند...